Swaanendael. GRUWELVERHALE IN AFRIKAANS - BREDEVOORT VAN DEN BERG, #6

SWAANENDAEL - GRUWELVERHAAL IN AFRIKAANS - BREDEVOORT VAN DEN BERG In die donker woude van die vroeë Nieu-Nederland lê 'n vergete geheim begrawe. 'n Spannende spookverhaal ontvou wanneer 'n Nederlandse kolonie aan die grense van die bekende wêreld spoorloos verdwyn, met slegs 'n verkoolde ruïne en 'n onheilspellende muntstuk agterlaat. Hierdie boeiende gruwelverhaal van historiese fiksie en bonatuurlike griesel neem die leser op 'n onvergeetlike avontuur na die hart van 'n mistieke wêreld waar die landskap self 'n skindertaal praat.
Die lot van die oorlewendes word verweef met die raaisel van 'n geheue wat veel dieper gaan as enige menslike aanspraak op die grond. Ontdek 'n historiese verhaal vol atmosfeer en spanning, 'n volwaardige Afrikaanse verhaal wat die grense van literêre fiksie en grillerige spanning verken. Die nagmerrie van die verlede breek deur in die hede, en die leser word meegesleur in 'n onheilspellende soektog na die waarheid.
Hierdie epiese vertelling bied die perfekte leeservaring vir lesers wat 'n diepgaande, karaktergedrewe storie soek. Dit is 'n kunswerk vir liefhebbers van Afrikaanse spookverhale.  "In die eerste son van Maart het die metaal gesing. Dit was nie die lewende glans van goud of die blink van 'n ketel nie. Dit was die dooie, grys skynsel van lood en tin, vermeng tot 'n beeld so groot soos 'n reus se skouers, aan 'n paal wat hoër as die rypste mielies was.
Daarop, in verhewe uitbeelding, het die wapen van die Wes-Indiese Kompanjie gestaan: twee pragtige skepe, omring deur krullende letters en 'n kroon. 'n Handelskip en 'n Oorlogskip. Vir Tamanend, oudste seun van die Sikonese leier, was dit iets heel anders. Hy het die paal 'n week lank dopgehou. Hy het gesien hoe die middagson dit verhit, hoe die reën dit natmaak. Sy skerp arendsoë het die rand van die stewige metaal bestudeer waar dit uit die hout gesteek het. Hy het gewag tot Hosset en sy mans na die suidelike velde vertrek het, hul graafstokke oor hul skouers, om die grond te kerf vir 'n tweede seisoen van mislukking.
Toe die fort stil was, behalwe vir die twee wagte by die groot hek, het Tamanend nader gekom. Hy was nie heimlik nie; hy het reguit geloop, sy gesig uitdrukkingloos. Sy tomahak, met 'n kop van skerp klip, het in sy hand gerus. Hy het na die plaat gekyk, na die paal. Hy het die tomahak agter die metaal vasgedruk, teen die hout. Een stewige ruk, 'n kreun van spykers wat uitgetrek word, en die hele wapenskild het in sy arms geval.
Dit was swaarder as wat hy gedink het. Die koelte, die gewig van beskawing, het hy in sy arms gedra. Toe draai hy en loop, die plaat teen sy bors, weg van die paal, weg van die fort, in die rigting van die ryp bosse waar die oë van sy mense op hom gewag het. Toe het sy skreeu die lug geskeur. Hosset is teruggeroep, sy gesig 'n masker van ongeloof wat tot kokende woede verander het. Hy het voor die kaal paal gestaan, sy hande los. Die volgende oggend was daar 'n beweging by die bosrand.
Die Sikonese leier, Tamanend se oom, het na vore getree, sy gesig 'n gesneuwelde landskap van erns. Agter hom was twee krygers. En voor hulle uit, op die koue grond, het hulle iets neergesit. Dit was nie die metaalplaat nie, maar die bloedige kop van Tamanend. Die oë half oop, die mond verstom. Die snit by die nek was skoon. Daar was min bloed. Dit was 'n offer. 'n Belydenis."