De IJszang van het Donkere Noorden. HORRORVERHALEN IN HET NEDERLANDS - BREDEVOORT VAN DEN BERG, #10

DE IJSZANG VAN HET DONKERE NOORDEN - HORRORVERHAAL IN HET NEDERLANDS - BREDEVOORT VAN DEN BERGDe kou heeft een stem. En die stem zingt. Kapitein William Ashby weet al lang dat iets hem volgt. Niet iets wat zich laat zien, maar iets wat blijft. Iets wat wacht. In de eindeloze schemering van de poolnacht begint het eindelijk vorm te krijgen, niet als lichaam, maar als een aanwezigheid die dichterbij kruipt met elke dag dat de zon wegblijft.
De walvisvaarders Golden Hawk en Polar Night liggen gevangen in een oneindige ijsvlakte van wit en blauw, een landschap dat eruitziet als de binnenkant van een dood oog. De zon verdween weken geleden en keerde niet terug. De sterren doven een voor een uit. Het duister blijft niet in de lucht hangen, maar dringt door het hout en de naden van het schip, een stille indringer die samen met de bemanning ademhaalt.
De mannen beginnen te veranderen. Schaduwen bewegen uit zichzelf. Dode kameraden duiken opnieuw op en praten alsof er niets is gebeurd. Een hond die allang gestorven is, keert terug en zingt met een stem die niet de zijne is. De grens tussen droom en werkelijkheid scheurt open. Sommigen houden op met slapen. Anderen houden op met wakker worden. Vanuit de bevroren diepte klinkt een geluid. Een zang.
Een melodie ouder dan de zee en ouder dan het eerste licht. Ze vreet herinneringen, schraapt namen uit het geheugen totdat er niets overblijft. De ijszang. Wanneer Ashby sporen volgt van iets wat mens noch dier is, leiden die hem naar een wereld onder het ijs waar de stilte weegt als een last en iets wacht wat niet vergeet."DE IJSZANG VAN HET DONKERE NOORDEN" is een kosmisch horrorverhaal, tussen psychologische gruwel en metafysische fictie.
Dit beklemmende, literaire gruwelverhaal neemt je mee naar het meedogenloze noordpoolgebied en is perfect voor lezers van donkere fictie, atmosferische horror, bovennatuurlijke thrillers en Arctische ontdekkingsverhalen. "De verre bevroren zee was begonnen als een afwezigheid, een gat in de wereld waaruit de warmte wegvloeide. Kapitein William Ashby had de afwezigheid gevoeld lang voordat hij het wit zag.
Het zat in zijn benen, in het merg van zijn tanden, in de manier waarop zijn adem geen damp meer vormde maar korreltjes rijp die op zijn jas vielen als stof van een vergeten ster. Het zat in de holte achter zijn ogen, waar de dromen begonnen voordat ze woorden werden. De afwezigheid was zijn schaduw, zijn adem, zijn tweede huid. Hij had hem zijn hele leven met zich meegedragen, van de arme straten van Portsmouth tot het kapiteinsdek van de Golden Hawk. Maar pas hier, in de schemering van de Arctische nacht, begon hij te spreken."