O Şarkılar - Şiirler. R.F. Güzel- Şiir Serisi, #379

"O Sarkilar", birden çok duygunun ve de birbirini besleyen iki büyük sorunun pesinden giden bir kitap: kader gerçekten bizim disimizda mi yaziliyor, yoksa biz onu her gün yeniden mi kuruyoruz? Ve elimizde kalan, kaybettigimiz seyler kadar hafif mi, yoksa tasinabilecek kadar da agir mi?... Kitap iki bölümden olusuyor."Kaderin Yaban Yüzü" baslikli ilk bölüm: Kaderi, soyut bir kavram olmanin da ötesinde, insanin günlük hayatina sizan, bir tasin yerinden oynamasinda, bir sarkinin yillar sonra karsimiza çikmasinda beliren somut bir güç olarak ele aliyor...
Burada tarih ve mitoloji; düsüncenin kendisi olarak nakis nakis isleniyor: bir Selçuklu sarayinin kamislar arasinda sessizlesmesi ya da bir halkin demir bir dagi kendi atesiyle eritme söylencesi, sairin kisisel kader sorgulamasiyla ayni düzlemde bulusuyor.Ikinci bölüm, "Hayat Geçerken...": Bu büyük hadiseyi gündelik hayatin küçük nesnelerine indiriyor: bir fincan, bir hirka, bos kalan bir sandalye...
Burada siirin sesi daha mahrem, daha yavas; ama ayni zamanda toplumsal ve tarihsel bir bilinçten de vazgeçmiyor, kisisel yasin yanina adalet, empati, sürgün ve inanç meselelerini de katiyor. Kitap, sona dogru geçmisten gelecege dönen bir hareketle kapaniyor; kader sorusu, kitabin basinda bir teslimiyetle tebarüz ederken, bir sonraki nesle ne birakilacagina dair bilinçli bir kararla noktalaniyor....
Kitabin adi, ikinci siirinden geliyor ve aslinda bütün kitabin poetikasini özetliyor: bir sarki, kendi tarihini bilmeden bile, dinleyenin içinde birden fazla nesli birden tasiyabilir..."O Sarkilar" da bu bakis açisiyla okunmali: kisisel bir defterin ötesinde, birçok sesin, aile, tarih, inanç, kaybin ayni anda duyuldugu bir oda olarak...... Kitap, kisisel yasin en çiplak anlarindan tarihin ve mitolojinin en genis katmanlarina kadar uzanan bir ses genisligine sahip; fakat hiçbir yerde bu genislik, sairin kendi sesini gölgede birakmiyor.
Geriye de okuyucuya bu seyrüsefere istirak kaliyor. Keyifli okumalar.