"Belki de Sevemedik - 2", askin en parlak yüzü ile en keskin acisi arasinda sikismis bir kalbin uzun soluklu güncesi. Cuma Bozkurt, içe bakan denemelerinde bir iliskinin bitisini, hafizanin inatla sakladigi kokulari, dokunuslarin biraktigi görünmez izleri ve "keske"lerle büyüyen bosluklari yalin ama sarsici bir dille kayda geçiriyor. Bu kitap, bir ayriligin kronolojisi degil; sevmenin, susmanin ve kendini toplamaya çalismanin inisli çikisli haritasi.
Okur, sayfalar arasinda yalnizca bir hikâyeyi degil, kendi kalp atislarini da duyacak; çünkü anlatilan, bir kisiden tasarak ortak bir duygular sözlügüne dönüsüyor. Yazar, her bölümde bir duyguyu merkezine aliyor: kayip, pismanlik, kabullenis, onarim. Cümleler bazen bir dua kadar içten, bazen bir not defteri kadar çiplak. Bu içtenlik, metni "ögüt veren" bir kitaptan ayirip "yaninda duran" bir dosta çeviriyor.
Kirilanin adini koymak, acinin hakkini vermek ve sonunda yürümeye devam etmek. Kitap; dili sade, imgeleri yerinde kullanan üslubuyla, kalbi kirilmis herkesin bildigi o kesif sessizligi kelimelere döküyor. Modern okura hitap eden bu denemeler, kisa soluklu pasajlarla ilerlerken derin bir bütünlük kuruyor; her bölüm tek basina okunabilirken birlikte okundugunda bir iyilesme patikasina dönüsüyor. Yalniz kalmakla yalnizlasmak arasindaki fark, gurur ile sevgi arasindaki gerilim, hatirlamanin yükü ve unutmanin bedeli; hepsi bu sayfalarda, agirlastirmadan ama hafife de almadan ele aliniyor.
"Belki de Sevemedik - 2", askin ardindan kalan enkazda dolasirken okura hazir reçeteler sunmuyor; bunun yerine, duygunun içinden geçen dürüst bir taniklik koyuyor masaya. Yaklasik uzunluk: 250 sayfa. Eserde künyeye siginmadan konusan bir ses var: düsmeyen bir kalbin direnci. Bir iliski bittiginde bitmeyen seylerin -sözlerin, bakislarin, yoklugu büyüten ayrintilarin- izini süren bu kitap, "orada kaldim" diyenlere bir yön duygusu, "geçti" diyenlere de sessiz bir karsilik veriyor.
Kirginliklarin arasindan sizan o küçük isik, kelimelerde yer bulurken okur da kendi hikâyesinin eksik parçalarini fark ediyor. "Belki de Sevemedik - 2", yaralarin gizini saklamadan, iyilesmenin aceleye gelmedigini hatirlatan, tekrar tekrar dönülecek bir deneme yolculugu.
"Belki de Sevemedik - 2", askin en parlak yüzü ile en keskin acisi arasinda sikismis bir kalbin uzun soluklu güncesi. Cuma Bozkurt, içe bakan denemelerinde bir iliskinin bitisini, hafizanin inatla sakladigi kokulari, dokunuslarin biraktigi görünmez izleri ve "keske"lerle büyüyen bosluklari yalin ama sarsici bir dille kayda geçiriyor. Bu kitap, bir ayriligin kronolojisi degil; sevmenin, susmanin ve kendini toplamaya çalismanin inisli çikisli haritasi.
Okur, sayfalar arasinda yalnizca bir hikâyeyi degil, kendi kalp atislarini da duyacak; çünkü anlatilan, bir kisiden tasarak ortak bir duygular sözlügüne dönüsüyor. Yazar, her bölümde bir duyguyu merkezine aliyor: kayip, pismanlik, kabullenis, onarim. Cümleler bazen bir dua kadar içten, bazen bir not defteri kadar çiplak. Bu içtenlik, metni "ögüt veren" bir kitaptan ayirip "yaninda duran" bir dosta çeviriyor.
Kirilanin adini koymak, acinin hakkini vermek ve sonunda yürümeye devam etmek. Kitap; dili sade, imgeleri yerinde kullanan üslubuyla, kalbi kirilmis herkesin bildigi o kesif sessizligi kelimelere döküyor. Modern okura hitap eden bu denemeler, kisa soluklu pasajlarla ilerlerken derin bir bütünlük kuruyor; her bölüm tek basina okunabilirken birlikte okundugunda bir iyilesme patikasina dönüsüyor. Yalniz kalmakla yalnizlasmak arasindaki fark, gurur ile sevgi arasindaki gerilim, hatirlamanin yükü ve unutmanin bedeli; hepsi bu sayfalarda, agirlastirmadan ama hafife de almadan ele aliniyor.
"Belki de Sevemedik - 2", askin ardindan kalan enkazda dolasirken okura hazir reçeteler sunmuyor; bunun yerine, duygunun içinden geçen dürüst bir taniklik koyuyor masaya. Yaklasik uzunluk: 250 sayfa. Eserde künyeye siginmadan konusan bir ses var: düsmeyen bir kalbin direnci. Bir iliski bittiginde bitmeyen seylerin -sözlerin, bakislarin, yoklugu büyüten ayrintilarin- izini süren bu kitap, "orada kaldim" diyenlere bir yön duygusu, "geçti" diyenlere de sessiz bir karsilik veriyor.
Kirginliklarin arasindan sizan o küçük isik, kelimelerde yer bulurken okur da kendi hikâyesinin eksik parçalarini fark ediyor. "Belki de Sevemedik - 2", yaralarin gizini saklamadan, iyilesmenin aceleye gelmedigini hatirlatan, tekrar tekrar dönülecek bir deneme yolculugu.
