Küle Oturmak. Pavlus'u Öldürtmek İsteyen Havariler

Kuran, kendi peygamberine Yunus hakkinda iki ayri emir verir. En'âm suresinde Yunus, yolundan gidilecek peygamberler arasinda sayilir; Kalem suresinde ise tersi söylenir: Balik sahibi gibi olma. Bu söz Kuran'da baska hiçbir peygamber için söylenmemistir. Hüseyin Dogan iki metni yan yana açar: solda Ibranice Yunus kitabi, sagda Kuran'in Yunus'u. Ikisinde ayni adami bulamaz. Kuran, Yunus'un kaçisi için Arapçada tek bir hukuki anlami olan bir fiil seçer: kölenin efendisinden kaçmasi.
Adama, Ibranice kitapta kimseye yapmadigi bir haksizligin itirafini söyletir. Onu iki ayri dilde balikla anar; oysa balik, Hristiyanligin ilk yüzyillarinda Mesih'in gizli imzasiydi. Bu dört iz, Yunus kitabinin hiçbir yerinde yoktur. Bu kitap, ölen bir tezin de tutanagidir. Yazar on yil boyunca, Yunus kitabinin Pavlus'un hayatini anlatan bir sifre oldugu kanisinin pesinden gitti. Sonra tezini en eski delile vurdu: Ölü Deniz magaralarindan çikan bir deri parçasi.
Deri, Pavlus'tan iki yüzyil eskiydi. Tez ölmüstü. Külün altindan çikan ise aradigindan büyüktü. Izler Pavlus'tan Yunus'a degil, Yunus'tan Pavlus'a gidiyordu. Kudüs'te havariler, çürütemedikleri adama bir tuzak kurdular; tuzak Roma'da kapandi. Yakup'un cemaati, tapinagin yikilisindan sonra doguya çekildi ve Pavlus'u dinden dönmüs saydi. Ona lanet okuyan hafiza böylece Kuran'in komsularina yerlesti. Bu kitabin ileri sürmedikleri, sürdükleri kadar açik yazilmistir.
Muhammed'in Pavlus'un adini bildigini söylemez; Kuran'in Pavlus'u anlattigini da söylemez. Burada metinler konusulur, Tanri degil. Geriye bir dosya kalir ve yazari hakli çikarmak için kimsenin koymadigi iki tas. Getirdigine uy. Oldugu sey olma.