Gevallen Bloed. Crowns of Iron, #2

Vier maanden in een vesting. Drie ringen aan één hand. Een hart dat al is begonnen te draaien - en een vader die zijn zoon liever onterft dan dat toe te staan. Séraphine Deveraux - drieëntwintig, dochter van een Lurinthiaanse diplomaat, de neutrale aangewezen gemalin van het Pact van de Drie Kronen - arriveert in Nordhaven elf dagen nadat haar vader is begraven. Konrad von Steinberg, Kronprinz van Eisenheim, ontmoet haar aan de grens in de sneeuw.
Hij leest haar rouw zonder te eisen dat ze die opvoert en biedt haar iets wat geen man aan enig hof haar heeft geboden: geduld. Hij dringt niet aan. Hij belooft niet. In de met lood beklede koets zegt hij: Ik heb dit ook niet vergeten. Ze weet nog niet wat hij niet vergeten is. Ze zal het weten. Léo keert onaangekondigd naar haar terug in Eisenheim - zevenhonderd kilometer van zijn hoofdstad, met zijn zegelring eindelijk stil.
Hij is niet gekomen om haar op te eisen. Hij is gekomen, zegt hij in het Frans van zijn moeder, omdat hij niet niet kon komen. Rafael bereikt haar over een continent heen met een boek Castevillaanse gedichten, opgedragen met de namen van hun moeders en één enkele initiaal. En de vreemdeling in het zwart - die haar in Boek 1 tweemaal het leven redde - stapt om middernacht op haar balkon, noemt de man die haar moeder heeft gedood en onthult een waarheid die dertig jaar verborgen bleef.
Hij geeft haar eindelijk een initiaal. A. Bloed tegenover keuze. Drie begraven moeders. Een Castevillaanse koning die het bevel gaf. En een vader in Nordhaven die posities ziet om in te nemen, geen zetten om te spelen. Een Voraniaanse mol in haar huishouden. Een Kanselier in Krasnovgrad die vijf operaties tegen haar leven heeft opgezet. Een grenspostregister waarvan de vermeldingen uit mei 2013 zijn verbrand.
Een ijzeren voorwerp dat haar vader naliet. Een zegelring, uit een Castevillaanse koninklijke begrafenis gesmokkeld en dertien jaar verborgen. Een minister van Sérennes wiens discipline hem begeeft, een Kronprinz die zijn eed aan zichzelf breekt, een Aurenciaanse erfgenaam die liever zijn lijn beëindigt dan haar een kroon op te zetten, en een Großherzog die liever zijn zoon onterft dan sentiment zijn koninkrijk een eeuw werk te laten kosten.
Séraphine is niet langer de vrouw die drie maanden geleden in Sérencourt arriveerde. Ze tekent de vorm. Ze leidt een contra-inlichtingenval die de kop van het Voraniaanse netwerk in één nacht oprolt. Ze herschrijft haar eigen extractieroute met drie correcties die niemand anders had kunnen opstellen. En wanneer ze Castevilla binnenrijdt met de papieren van haar moeder en het zegel van een dode koningin, ontvangt de Directeur van de Koninklijke Inlichtingendienst haar op het perron - en noemt haar in het openbaar met een woord dat zij geen enkele man heeft toegestaan haar in het gezicht te zeggen.
Drie koninkrijken. Eén bloed. Niemand heeft het me verteld. Gevallen Bloed is Boek 2 van de serie Crowns of Iron, een dark royal why-choose romance waarin verloving een slagveld is, rouw een wapen, en de aangewezen gemalin die drie kronen in evenwicht moet houden het contract herschrijft waaraan haar dode moeders al vóór haar geboorte begonnen. Boek 2 van 3. 18+.