Indiĝenoj el malproksimaj steloj

CU VI IAM SENTIS VIN FREMDULO SUR VIA PROPRA PLANEDO?Ni nomas la Teron la « lulilo de la homaro ». Sed kial ci tiu lulilo estas tiom malamika al ni? Kial la gravito de la Tero detruas niajn vertebrarojn, kial la suno bruligas nian hauton, kaj kial niaj novnaskitoj estas la plej vundeblaj en la tuta naturo? Neniu alia specio estas tiom misadaptita al ci tiu mondo kiel ni.« INDIGENOJ EL MALPROKSIMAJ STELOJ » estas manifesto por specio kun amnezio.Ci tiu libro starigas demandojn, kiujn la oficiala scienco preferas ignori:Kial nia cerbo posedas « troan potencon », nenecesa por postvivo en la naturo - sed esenca por interstel? navigado?Kien malaperis niaj instinktoj, kaj kial ni estas la sola specio, kiu devas lerni postvivi de nulo?Cu nia teknologia progreso estas « malkovro » - au cu ni simple penege provas rememori tion, kion ni iam sciis?