Stracone złudzenia

"Latwo sie pisze, a trudno sprzedaje". Dwójka mezczyzn. Dwójka przyjaciól. Lucjan Chardon de Rubempre - mlody poeta oraz Dawid Sechard - wlasciciel drukarni. Paryz w XIX wieku, srodowisko literatów, recenzentów, dziennikarzy, wielkiej sztuki. Szacunek? Uznanie? Z ta rzeczywistoscia nie maja nic wspólnego. Tutaj przychylnosc publicznosci zalezy od pieniedzy. Kariera pisarza zalezy od humoru prasy, która jednego dnia moze oglosic go wielkim, by drugiego zwyczajnie zniszczyc.
Reguly tej gry sa proste - decyduje rynek i uklad sil. Brutalnie zderza sie z ta rzeczywistoscia Lucjan, który za wszelka cene pragnie w niej zaistniec. Podobnie Dawid, którego uczciwosc nie przetrwa bezwzglednosci innych przedsiebiorców. Jedno z najciekawszych dziel Balzaca. Wnikliwe, dobitne, szczere i ponadczasowe. Powiesc dojrzalego realizmu, która na wskros wydaje sie byc aktualna. Honoré de Balzac francuski pisarz okreslany mianem "mistrza realizmu", który zyl w latach 1799-1850.
Dziecinstwo spedzil na prowincji, studiowal prawo w Paryzu, ale swoje zycie poswiecil pisaniu. Byl tytanem pracy, pisal po kilkanascie godzin dziennie. Czynnie uczestniczyl w zyciu literackim. Jego najwieksze dzielo to cykl "Komedia ludzka", w którym przedstawil czasy od rewolucji francuskiej do rzadów Ludwika Filipa. W prozie laczyl elementy realizmu z romantyzmem. Portretowal kobiety po trzydziestce, mezatki - stad popularne sformulowanie "kobiety w wieku balzakowskim".
W Polsce pisarstwo Balzaca upowszechnil Tadeusz Boy-Zelenski, który przetlumaczyl i wydal znaczna czesc "Komedii ludzkiej". Debiutowal w 1829 roku utworem "Szuanie". Jedne z jego slynnych powiesci to m.in. "Ojciec Goriot", "Stracone zludzenia" czy "Eugenia Grandet". Autor zasila grono najwybitniejszych twórców pierwszej polowy XIX wieku.