Kalbim Pakistan'da Kaldı

Pakistan.Uzaktaki yakin, kardes ülke. "Cive Cive!" nidalarini çocuklugumuzdan beri duydugumuz topraklar.Hizmet'in Pakistan serüveni, 1995 yilinda baskent Islamabad'da villadan dönüstürülmüs küçük bir okulun açilmasiyla baslar. 2018'de yasanan o talihsiz döneme kadar geçen 23 yil içinde Pakistan'in 10 sehrinde 28 subeye ulasan PakTürk Egitim Kurumlari, 11 binden fazla mezun vermis, 12 bini askin ögrenciye -onlarin ailelerine, ögretmenlerine ve çalisanlarina- hizmet sunan bir egitim zinciri hâline gelir.
Pakistan, Hizmet tarihinden çok insan gelip geçer:Hocaefendi'nin dualariyla yola çikan delikanlilar, üniversiteden mezun olur olmaz giden genç kizlar, kinalari henüz solmamis gelinler, bir maceraya atilir gibi sevkle çoluk çocuk düzenlerini dagitip bu cografyaya göç eden aileler...Ilginç olan ise; 50 dereceyi asan sicaklara, günde on saati bulan elektrik kesintilerine, terör saldirilarina, silahli soygunlara, kaybedilen bebeklere, zor sartlarda yapilan tedavilere, hamamböceklerine, sayisiz sivrisinek isiriklarina ve sonrasinda gelen sitma ile dangi (dengue) hastaliklarina, acili yemeklere, peynirsiz zeytinsiz kahvaltilara ragmen; Semsinur Hanim'in yaptigi 18 röportajda sikâyet eden, pismanlik duyan tek bir Hizmet gönüllüsüne rastlanmayisidir.
Aksine, herkesin kalbi Pakistan'da kalmistir. Okullarin bulundugu en küçük ve en az gelismis sehir olan Hayirpur için söylenen "Bir giden aglar, bir dönen aglar." sözü, aslinda Pakistan'da hizmet eden ve kendilerini "yari Pakistanli" hisseden bütün Hizmet erleri için geçerlidir. Hemen hepsinin hikâyelerinde ortak bir özellik vardir: Allah, onlari ilk gittikleri yillarda zorluklarla sinamis; sabirla dayananlarin kalplerini inceltmis, sonra da o topraklarda onlara sevgi vazetmis gibidir.
Pakistan halki bu ögretmenlere evlerini, sofralarini, gönüllerini açmis; Quratul-Ain (gözbebegi) ismini bolca verdikleri kizlarini bile onlara güvenle emanet etmistir. Zorla çikarildiklari günlerde okullarin bulundugu on sehirde de manzara aynidir; gözyaslarina bogulan ögrenciler, ülkeleri adina mahcubiyet duyan ve özür dileyen veliler, ellerindeki altin küpeleri, yüzükleri -ecdatlari gibi- yine Anadolu insanina vermek isteyen can Pakistanlilar.Kitabin yayina hazirlandigi bu günlerde, 18 yila yakin o cografyada yasamis biri olarak, hemen hemen hepsini tanidigim arkadaslarimin röportajlarini tekrar okurken su duyguya kapildim: Pakistan dendiginde kendi adi söyleniyormus gibi hisseden sadece ben degilmisim.
Bizler -yolu bir zamanlar oralardan geçenler- hâlâ gittigimiz ülkelerde birbirimizi buluruz. Bir yandan yeni mekânlarda kök salmaya çalisirken, bir yandan da biryani günleri yapariz. Unutmayiz. Biz unutsak onlar unutturmaz. Telefonlarimiz da sik çalar kapilarimiz da. Ögrenci, veli, ögretmen. PakTürk de kaldigimiz yerden muhabbete devam ederiz. Ve bir sözümüz var:Bu röportajlarin ilk yayinlandigi yer olan PakTürk File internet sitesinde dendigi gibi, "Biz Pakistan'a dönecegimizi iyi biliyoruz." Ve "O gün geldiginde unutulmus bir tarihi aramamak için; bugünden, o güne miras kalmak" üzere büyük bir emek ve gayretle hazirlanan bu tarihî kayda, basta Semsinur Özdemir Hanim olmak üzere, emegi geçen herkese, kalbi Pakistan'da kalanlar adina tesekkürlerimi sunarim. Ruveyda Arslanhan