Een Wolf op haar Pad. Verdraaide Sprookjes, #2

Toen Roodkapje ontdekte dat liefde geen kroon nodig heeft. Ik ben pas twee dagen weg uit het bos, en ineens is iedereen blij me weer te zien. Zelfs Jack. Vooral Jack. Hij kust me alsof hij bang is dat ik verdwijn zodra hij me loslaat - maar de timing kon niet slechter. Wat denkt hij wel? Dat één vurige kus me ervan weerhoudt mijn prins van het bal terug te vinden?Jack zegt dat ik liefde nog niet zou herkennen als een koets me ermee omverreed. Toe, zeg.
Ik zou hém nog wel het een en ander over liefde kunnen leren. Ik ga op deze reis. Hij kan meegaan. of niet. Jack hier. En voor de duidelijkheid? Haar volgen was een verschrikkelijk slecht idee. Hoe verder we reizen, hoe erger het wordt - winterse nachten, rampzalige plannen en het pijnlijke besef dat Phillip om hulp vragen met dat hele prinsengedoe een gigantische vergissing was. Ik zit diep, heel diep in de problemen.
Alles wat ik wilde, was bewijzen dat ik genoeg ben zonder kroon. Dus waarom voelt het alsof alles uit elkaar valt?Kunnen we niet gewoon opnieuw beginnen?Alsjeblieft?Complete serie: VERDRAAIDE SPROOKJES1. Geen prins voor Roodkapje2. Een wolf op haar pad