Aðeins eitt líf. Eða ekki?

Þegar þú lest þetta verk getur það gerst að þú haldir að ég gæti ekki lifað svona. Það er bara þannig að ég tók nánast alltaf mínar eigin ákvarðanir, jafnvel þegar það kom að tilmælum eða ráðleggingum. Hvort ég hefði samþykkt það eða ekki er annað mál. Það voru vissulega margar ákvarðanir af minni hálfu sem síðar reyndust rangar. Aðeins þetta er liðið og liðið. Mín skoðun er sú að þú verður að lifa í núinu, þú getur ekki lengur leiðrétt það sem þú gerðir rangt í fortíðinni.
Svo ég horfi bara til framtíðar. Þetta kann að hræða sumt fólk, en svona fór líf mitt. Það er ekki ljóst hvort þetta voru alltaf réttar ákvarðanir eða ekki, því það er fortíðin og ég lifi í núinu og horfi því til framtíðar. Með öðrum orðum, þannig gerðist þetta og þú getur ekki breytt þessum ákvörðunum lengur. Ég læt þér, lesanda, um að gefa þessu verki einkunn, en ég er ánægður með að hafa losnað við fíknina eftir áratugi, hvernig sem það gerðist.