Fikret Kaplan

1959 yilinda Erzurum'dan ayrilip trenle Edirne'ye seyahat etmekte olan bir yolcunun bambaska hayalleri vardi. Dünyasini tahta bir bavula sigdiran yirmi yasindaki bu gencin gözünü, gönlünü yüce bir sevda doldurmustu. Fidanlara Bahçivan olma azmindeydi. Insanin yapisindaki güzelliklerin tomurcuklasip ortaya çikmasi için yollara düsmüstü. Bu genç Bahçivan uzun yillardan beri çorak kalmis topraklarda bir kere daha gül dermek istiyordu.
Semaya ser çekmis ulu agaçlar, kökleri zeminin derinliklerine inmis yüce çinarlar görmekti onun hayali. Karin, dolunun siddetinden; tipinin ve boranin yakip kavuruculugundan etkilenmeyecek fidanlar yesertmek. Gecesi sabah aydinliginda, gündüzü Cennet gibi rengârenk bahçeler olusturmakti onun arzusu.